Тағйирёбии босуръати равандҳои сиёсиву иҷтимоӣ, рушди технологияҳои иттилоотӣ ва густариши шабакаҳои иҷтимоӣ имкониятҳои нав фароҳам овард, ки  ҳамзамон заминаи паҳн гардидани андешаҳои носолим ва ифротӣ  ба вуҷуд  омада.  Аз ин рӯ, эҳтиёт будан аз корҳои номатлуб ва худдорӣ намудан аз шомилшавӣ ба гурӯҳҳои тундрав, ифротгаро, террористию экстремистӣ вазифаи муҳими шаҳрвандии ҳар як фарди ҷомеа мебошад.

Тундравӣ ва ифротгароӣ зуҳуроти хатарноки иҷтимоӣ ба ҳисоб мераванд, ки бар асоси таҳаммулнопазирӣ, бадбинӣ ва рад намудани арзишҳои умумибашарӣ бунёд мегарданд. Экстремизм одатан бо таблиғи андешаҳои якҷониба зуҳур намуда, дар баъзе ҳолатҳо ба амалҳои зӯроварона ва террористӣ оварда мерасонад. Терроризм бошад, шакли ниҳоят хавфноки чунин падидаҳост, ки бо истифода аз зӯроварӣ ва тарс барои расидан ба ҳадафҳои сиёсӣ ё ғаразнок амалӣ мегардад. Чуноне, ки мо медонем, имрўзњо фаъолияти созмону гурӯҳҳои ифротї боиси нооромӣ, харобӣ ва талафоти ҷонӣ гардида, обрӯ ва суботи кишварҳои гуногунро зери хатар мегузоранд.

Яке аз масъалаҳои нигаронкунанда ҷалб гардидани ҷавонон ба чунин гурӯҳҳо мебошад. Ҷавонон, ки қишри фаъол ва ояндасози ҷомеа маҳсуб меёбанд, баъзан бо сабаби норасоии маърифати ҳуқуқӣ, таъсири таблиғоти бардурӯғ, мушкилоти иҷтимоӣ ва иқтисодӣ ё тарбияи дуруст мавриди фиреб қарор мегиранд. Гурӯҳҳои ифротгаро бо истифода аз шабакаҳои иҷтимоӣ ва воситаҳои муосири иртиботӣ андешаҳои худро дар шакли ҷолибу фиребанда пешниҳод намуда, эҳсосоти ҷавононро ба манфиати худ истифода мебаранд. Онҳо бо ваъдаҳои бардурӯғ, тафсири нодурусти арзишҳои динӣ ё шиорҳои зоҳирфиреб кӯшиш мекунанд, ки афродро ба сафи худ ҷалб намоянд.

Имрӯз бояд ба як масъалаи муҳими маънавӣ ва иҷтимоӣ - боварҳои беасос, аз ҷумлаи фолбинӣ, ҷодугарӣ, туморбозӣ ва амсоли инҳо диққат диҳем. Зеро дар асри 21 зиндагӣ дорему ҳанӯз  ҳастанд нафароне, ки ба суханони фолбинҳо ва амалҳои тӯморбозиву дуохонӣ бовар мекунанд.

Бояд таъкид намуд, ки чунин амалҳо дар ҳеҷ китоби осмониву диние навишта нашудааст ва на асоси воқеӣ доранд. Танҳо одамонро чунин ақидаҳои бесос гумроҳ месозанду бас.

Ин гуна рафторҳо  асосан аз норасоии маърифат ва дониш сарчашма мегиранд. Вақте, ки инсон илм ва мантиқро намешиносад ва аз он кӯча намегузарад ба ҳар гуна боварҳои беасос ва суханони ҷодугарону ба ном муллоҳо бовар мекунанд.  Чаро боре ба худ савол намедиҳанд, ки зиндагии он ҷодугарону муллоҳо то кадом андоза хуб аст?!  Онҳо, ки фиребгару ҳилагаранд, ба меҳнату заҳмати ҳалол даст намезананд, аз ҳисоби мову шумо зиндагиашонро пеш бурда, бо фиребу найранг луқмаи ҳаром мехӯранд.

Дар замони муосир пешрафт ва дастовардҳо танҳо бо ақл, дониш ва кӯшиши худи инсон имконпазир аст, на бо фолбинӣ ва ҷодугарӣ.  Коршиносону донишмандони ислом мегӯянд, ки ҳеҷ инсоне тақдирро дигар карда наметавонад ва ояндаро низ пешгӯӣ карда намешавад.

Ё чаро ҷавонон наворҳои ифротгароёнро, ки ҳамчун доми фиреб пеши роҳи онҳо меистанд, дар шабакаҳои иҷтимоӣ ба саҳифаҳои худ интиқол медиҳанд?

Дар ҷаҳони муосир яке аз мушкилоти ҷиддии иҷтимоӣ ва сиёсӣ паҳншавии андешаҳои ифротӣ ба ҳисоб меравад. Ин падида метавонад дар шаклҳои гуногун зоҳир гардад.  

Вале бояд қайд намуд, ки ифротгароӣ, пеш аз ҳама, аз набудани мувозинат дар тафаккур сарчашма мегирад. Шахсе, ки ба андешаҳои ифротӣ майл дорад, одатан ҷаҳонро танҳо аз як нуқтаи назар мебинад ва омода нест, ки мавқеи дигаронро қабул ё ҳатто баррасӣ намояд.

Яке аз омилҳои асосии паҳншавии андешаҳои ифротӣ норасоии маърифати сиёсӣ ва иҷтимоӣ мебошад. Вақте ки шахс имконияти таҳлили амиқи иттилоотро надорад, ӯ метавонад ба осонӣ зери таъсири таблиғоти якҷониба қарор гирад. Дар чунин ҳолат, маълумоти нодуруст ё таҳрифшуда метавонад ҳамчун ҳақиқат қабул карда шавад ва ба ташаккули ҷаҳонбинии нодуруст мусоидат намояд. Дар ҳолатҳои муайян, чунин андешаҳо метавонанд ба амалҳои зиддиқонунӣ ё нооромсозии вазъият оварда расонанд. Аз ин рӯ, пешгирии паҳншавии ифротгароӣ яке аз вазифаҳои муҳими ҷомеа ва давлат ба ҳисоб меравад.

1 апрел, дар ноҳияи Рашт даъвати баҳории ҷавонон ба сафҳои Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар рӯзи аввал пурра, яъне 100 фоиз иҷро шуда, ҷавонони ноҳия бо як ҳисси баланди ватандӯстӣ ихтиёран барои адои хизмати ҳарбӣ ба сафи Қувваҳои мусалаҳи кишвар сафарбар гардиданд.

Дар рӯзи аввали сафарбарии ҷавонон пурра иҷро гардидани нақшаи даъват ин нишондиҳандаи омодагии баланди ҷавонон ва тақвияти корҳои тарбиявию ватандӯстӣ дар ноҳия мебошад.

Ба муносибати ин рӯйдоди муҳим, субҳи имрӯз дар қисми ҳарбии қӯшунҳои зудамали Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон воқеъ дар маҳалаи Сомониёни шаҳраки Ғарм таҳти унвони «Хизмат ба ватан – модар шарафи ҷавонмардист» маъракаи гусели наваскарон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон бо шукӯҳу шаҳомати хоса баргузор шуд.

Дар майдони қисми ҳарбӣ даъватшавандагон аз ноҳияҳои минтақаи Рашт ба таври ихтиёрӣ барои шомил шудан ба сафи Артиши миллӣ ҳозир гардиданд, ки дар натиҷа ноҳияҳои минтақаи Рашт 100 фоиз нақшаи даъвати ҳарбиро иҷро намуданд.

Дар маърака раисони ноҳияҳои минтақаи Рашт, намояндагони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, Вазорати мудофиаи Ҷумҳурии Тоҷикистон, падару модарони даъватшавандагон ва собиқадорону фаъолони ҷомеаи шаҳрвандӣ иштирок намуда, бо дуои нек наваскаронро гусел намуданд.