- Диданд: 8
Дар ҷаҳони имрӯза ифротгароӣ ва терроризм ба яке аз мушкилоти ҷиддии ҷомеаи ҷаҳонӣ табдил ёфтааст. Ин падидаҳо на танҳо ба амнияту суботи давлатҳо таҳдид мекунанд, балки ҳаёти осоиштаи миллионҳо одамонро зери хатар мегузоранд. Террористон бо истифода аз зӯроварӣ, тарсу ҳарос ва фишори равонӣ кӯшиш мекунанд ба ҳадафҳои сиёсӣ, мазҳабӣ ё идеологӣ бирасанд.
Ифротгароӣ аксаран аз нофаҳмӣ, камбудии маърифат, ва таъсири таблиғоти ғалат сар мезанад. Гурӯҳҳои ифротӣ ҷавононро бо ваъдаҳои бардурӯғ фиреб дода, онҳоро ба роҳи зӯроварӣ мекашанд. Дар бисёр ҳолатҳо дин ё ақидаҳои дигари нодуруст шарҳ дода шуда, барои сафед кардани амалҳои террористӣ истифода мешаванд.
Бояд донист, ки терроризм ба рушду пешрафти давлатҳо зарари ҷиддӣ мерасонад. Иқтисод заиф мешавад, эътимоди байни мардум коста мегардад ва сулҳу субот халалдор мешавад. Ҳеҷ як дин ё фарҳанг терроризмро дастгирӣ намекунад, зеро он зидди арзишҳои инсондӯстӣ, адолат ва сулҳ аст.
- Диданд: 7
Бо мақсади шарҳу тавзеҳи нуктаҳои Паёми Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, дар ҷамоатҳои деҳоти Чилдара ва Ваҳдат бо роҳбарии Абдулло Олимзода, муовини раиси ноҳия ва иштироки дигар масъулон, бо сокинони ҷамоатҳо, фаъолон ва омӯзгорон ҷамъомад баргузор гардид.
Зимни баромади худ Абдулло Олимзода таъкид намуд, ки дар шароити ҷаҳони пуртазоди имрӯза муҳимтарин василаи ҳифзи давлату миллат ин худшиносӣ, ваҳдати миллӣ ва ватандӯстӣ мебошад. Ӯ иброз дошт, ки маҳз ин арзишҳо метавонанд ҷомеаро аз ҳар гуна таҳдидҳо эмин нигоҳ доранд.
- Диданд: 23
Савдои одамон ё тиҷорати инсон яке аз зуҳуроти нигаронкунанда дар ҷомеа мебошад, ки ҳуқуқ ва арзишҳои инсонро поймол мекунад. Ин амал на танҳо боиси халалдор шудани ҳуқуқи шаҳрвандон мегардад, балки барои амният, солимии ҷомеа ва рушди устувори кишвар хатар эҷод мекунад. Ҳар фарди ҷомеа вазифадор аст бо чораҳои муассир, аз ҷумла баланд бардоштани сатҳи огоҳии мардум, таҳкими қонунгузорӣ ва ҳамкории байналмилалӣ, ин зуҳуротро пешгирӣ намоянд. Ҳифзи шаъну номуси инсон ва таъмини ҳуқуқи аслии ӯ аз ҷумлаи самтҳои афзалиятноки сиёсати давлатӣ мебошад.
Агар ба таърихи ин падидаи номатлуб назар афканем, савдои одамон яке аз падидаҳои нангини таърихӣ аст, ки садсолаҳо вуҷуд доштааст. Аз давраҳои қадим, вақте ки истисмор ва ғуломдорӣ паҳн буд, инсонҳо ба фурӯш ва хариди мардуми дигар барои кору ҷанг ва хизматрасонӣ ҷалб мешуданд. Дар асрҳои миёна ва давраи колонизатсия ин амал ба шаклҳои системавӣ ва ташкилёфта табдил ёфт. Бо гузашти замон ва таҳкими меъёрҳои ҳуқуқи байналмилалӣ, савдои одамон ҳамчун ҷинояти фарогир эътироф шуд ва созишномаҳо ва конвенсияҳои байналмилалӣ барои пешгирӣ ва ҷазои он қабул гардиданд. Бо вуҷуди ин, то имрӯз ин падида дар баъзе минтақаҳо бо шаклҳои муосир, аз ҷумла муҳоҷирати ғайриқонунӣ ва ҷалби маҷбурӣ ба кор, ҳанӯз ҳам ба мушоҳида мерасад.
Саҳифаи 1 аз 37
.JPG)
1USD
1EUR
1RUB