Савдои одамон ё тиҷорати инсон яке аз зуҳуроти нигаронкунанда дар ҷомеа мебошад, ки ҳуқуқ ва арзишҳои инсонро поймол мекунад. Ин амал на танҳо боиси халалдор шудани ҳуқуқи шаҳрвандон мегардад, балки барои амният, солимии ҷомеа ва рушди устувори кишвар хатар эҷод мекунад. Ҳар фарди ҷомеа вазифадор аст бо чораҳои муассир, аз ҷумла баланд бардоштани сатҳи огоҳии мардум, таҳкими қонунгузорӣ ва ҳамкории байналмилалӣ, ин зуҳуротро пешгирӣ намоянд. Ҳифзи шаъну номуси инсон ва таъмини ҳуқуқи аслии ӯ аз ҷумлаи самтҳои афзалиятноки сиёсати давлатӣ мебошад.

Агар ба таърихи ин падидаи номатлуб назар афканем, савдои одамон яке аз падидаҳои нангини таърихӣ аст, ки садсолаҳо вуҷуд доштааст. Аз давраҳои қадим, вақте ки истисмор ва ғуломдорӣ паҳн буд, инсонҳо ба фурӯш ва хариди мардуми дигар барои кору ҷанг ва хизматрасонӣ ҷалб мешуданд. Дар асрҳои миёна ва давраи колонизатсия ин амал ба шаклҳои системавӣ ва ташкилёфта табдил ёфт. Бо гузашти замон ва таҳкими меъёрҳои ҳуқуқи байналмилалӣ, савдои одамон ҳамчун ҷинояти фарогир эътироф шуд ва созишномаҳо ва конвенсияҳои байналмилалӣ барои пешгирӣ ва ҷазои он қабул гардиданд. Бо вуҷуди ин, то имрӯз ин падида дар баъзе минтақаҳо бо шаклҳои муосир, аз ҷумла муҳоҷирати ғайриқонунӣ ва ҷалби маҷбурӣ ба кор, ҳанӯз ҳам ба мушоҳида мерасад.

Дар толори барҳавои мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳияи Сангвор тамошои дастаҷамъонаи Паёми Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон  баргузор гардид.

Дар ин чорабинӣ тамоми кормандони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатӣ, роҳбарони ташкилоту муассисаҳо иштирок намуда, Паёмро бо таваҷҷуҳи хос тамошо карданд. Ҳамзамон, дар ҳамаи ташкилоту муассисаҳо, 5 ҷамоати ноҳияи Сангвор ва масҷиди марказии ноҳия низ Паёми Сарвари давлат ба таври дастаҷамъона тамошо гардид.

Паёми навбатии Пешвои миллат фарогири нуктаҳои муҳими ҳаётан муҳим барои мардуми сарбаланди тоҷик буда, дар он самтҳои асосии сиёсати дохилию хориҷии кишвар, рушди иқтисоди миллӣ, беҳбуди сатҳу сифати зиндагии аҳолӣ, таҳкими истиқлоли давлатӣ, таъмини амнияту субот, рушди соҳаҳои маорифу тандурустӣ, дастгирии ҷавонон ва занон, инчунин тарбияи насли худогоҳу ватандӯст мавриди таҳлили амиқ қарор дода шуданд.

Ҳамагон Паёми Сарвари давлатро ҳамчун роҳнамои муҳими рушди минбаъдаи кишвар ва дастури амал барои фаъолияти минбаъдаи худ арзёбӣ намуда, изҳор доштанд, ки барои татбиқи ҳадафҳо ва супоришҳои дар Паём зикршуда тамоми кӯшишу имкониятҳоро сафарбар хоҳанд кард.

Ё ифротгароён марзҳои фаъолияти худро васеъ ва усули корашонро тағйир медиҳанд...

Имрӯзҳо агар ба пойгоҳҳои иттилоотиву майдони шабакаҳои иҷтимоӣ зеҳн монем, гурӯҳҳои ифротгарою террористӣ талош доранд марзҳои фаъолияти худро васеътар созанд. Вале на мисли пешин ошкортар. Балки ҳар лаҳза идеологияву усули кори хешро тағйир медиҳанд. Онҳо дигар мисли пешина амал намекунанд, роҳи муборизаи худро иваз карда, бештар ба воситаи омӯзиши забонҳо, истифодаи технология, таблиғи фикрҳои пинҳонӣ ва идеологияи қудратдор мехоҳанд ҷавононро ба худ ҷалб намоянд.

Ҳадафи чунин гурӯҳҳо аз аввал равшан аст, онҳо мехоҳанд ҷавононро аз ҷомеаи худ ҷудо карда, бар зидди кишварҳои хурд ва миллатҳои осоишта истифода баранд. Барои ноил шудан ба ин нияти хатарнок, онҳо мунтазам усулҳои кор, роҳҳои иртибот ва шаклҳои таъсиргузории худро тағйир медиҳанд, то дар ҳар давра бо роҳи нав ба ақлу андешаи ҷавонон роҳ ёбанд.