Рӯзи 26-уми март дар фазои тантанавӣ маросими гусели наваскарон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳ баргузор гардид.

Дар ин чорабинӣ намояндагони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳия,  собиқадорони  меҳнат, волидайни даъватшудагон ва сокинон иштирок намуданд. Маросим бо садо додани Суруди миллӣ оғоз гардида, баъдан масъулин суханронӣ намуда, ҷавононро ба ҳимояи Ватан, садоқат ба давлат ва иҷрои бошарафонаи қарзи шаҳрвандӣ даъват карданд.

Аз 21уми март баҳор бо ҳама рангини ҳукм меронад.  Сардии зимистон паси сар шуда, табиат аз нав зинда мегардад, ки он Наврӯз ном дорад. Дашту даман гулрезу гулбез гардида,  дарахтон сабз мешаванд ва ҳаво бо бӯи райҳону настаран муаттар мегардад. Ин ҳама нишонаи бедории зиндагӣ ва умеди тоза барои инсон аст.

Наврӯз на танҳо ҷашни табиат, балки ҷашни ваҳдат, дӯстӣ ва меҳру муҳаббат низ мебошад. Дар ин рӯзҳо мардум хонаҳоро тоза карда, дастархони идона меороянд, либосҳои нав мепӯшанд ва ба дидорбинии ҳамдигар мераванд. Расму оинҳои Наврӯзӣ, аз ҷумла ҳафтсин ё ҳафтшин, бозгӯи фарҳанги ғанӣ ва анъанаҳои ниёгон мебошанд.

Имрӯз Наврӯз ҳамчун ҷашни байналмилалӣ эътироф шудааст ва онро дар бисёр кишварҳои ҷаҳон бо шукӯҳу шаҳомат таҷлил мекунанд. Ин ҷашни бузург моро ба эҳтироми табиат, нигоҳдории фарҳанг ва пойдории сулҳу дӯстӣ даъват менамояд.

“Дар шароити ҷаҳонишавӣ агар хоҳанд давлатеро аз байн баранд, аввал забон ва баъдан фарҳангашро нест мекунанд.”

 Эмомалӣ Раҳмон

 Масъалаи хурофотпарастӣ ва тақлидкорӣ дар ҳар як Паёми Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон мавриди таваҷҷуҳ қарор мегирад.  Пешвои миллат ҳамеша аз зуҳуроти нангини бегонапарастӣ, тақлиду таассуб ва зоҳирпарастӣ изҳори нигаронӣ менамоянд ва борҳо таъкид доштанд, ки:

«Сиёсатмадорону сиёсатшиносон, фарҳангиён ва зиёиёни моро зарур аст, ки дар самти фаҳмондадиҳии моҳияти равандҳои муосир, мубориза бо хурофоту иртиҷоъпарастӣ ва тақлид ба расму ойинҳои бегона миёни ҷомеа корҳои тарғиботиро тақвият бахшида, рисолати сиёсиву иҷтимоӣ ва фарҳангии худро дар назди халқу Ватан содиқона иҷро намоянд».

Имрўз дар ҷомеаи мо раванди бегонапарастии кўр-кўрона ба назар мерасад, ки хоси мардуми шарифи тоҷик нест. Дар ибтидо одамон ба тарзи намозхонии баъзе равияҳо тақлид мекарданд, имрўз бошад занон ба тарзи либоспўшии бемантиқи аҷнабиён тақлид мекунанд.

Мардуми шарифи тоҷик, алалхусус занону модарони мо тайи садсолаҳо либосҳое мепўшиданд, ки ба талаботи шариат ҷавобгў буда, урфу одати маҳаллӣ ва хусусиятҳои ҷуғрофиро ба инобат гирифта буданд. Чунин тарзи либоспўшӣ ҳоло ҳам дар деҳоти Тоҷикистон ба назар мерасад: куртаҳои гиребондор, остиндароз, дар сар рўймол ё дока, гардӣ, ғиҷим ва ғайра ба бар мекарданд. Ҳамаи ин, барои модари тоҷик ҳикмате дар худ ниҳон дошт.

Дар ноҳияи Сангвор ба фарорасии Наврӯзи оламафрӯз омодагиҳои ҳамаҷониба ҷараён доранд. Мардуми сарбаланди ноҳия бо эҳтироми анъанаҳои қадима ва расму ойинҳои роиҷбуда ба истиқболи ҷашни баҳорӣ омода мешаванд.

Ҳамасола сокинон хонаҳои худро тоза ва оро медиҳанд, дастархонҳои идона меороянд ва бо пӯхтани таомҳои миллӣ ба мисли суманак, палав ва оши бурида, дангича, шакароб ва дигар хӯрокҳои хуштаъм фазои идона эҷод менамоянд. Ҳамчунин барномаҳои фарҳангӣ, намоиши либосҳои миллӣ, рақсҳои халқӣ ва бозиҳои мардумӣ бо иштироки ҷавонону кӯдакон баргузор мешаванд.

Дар ҳамин ҳол, маросимҳои эҳёи табиат ва истиқболи фасли нав, ки аз қадим дар фарҳанги миллӣ ҷои хос доштаанд, бо эҳтироми махсус баргузор мегарданд.