Модарону хоҳарони азиз!        

       

 

  

 

 

Иди фархундаю фараҳбахши  Модарон ба оғози  фасли зебои баҳор, яъне фасли зебоӣ, озодӣ ва шукуфоии табиат, ба оғози фасли умеду орзуҳои неки инсоният рост меояд.

Ривоят мекунанд, ки Худованд накҳат аз гул, нӯш аз ангубин, гармӣ аз офтоб, тароват аз борон, шукӯҳ аз осмон, боридани борон аз абр, равшанӣ аз субҳ зебоӣ аз баҳору хушхонӣ аз андалебро қатра-қатра ҷамъ оварду занро офарид, то ҷаҳонро равшану инсониятро хушбахт гардонад. Зан ҳам монанди баҳор сарчашмаи зиндагист. Оташи меҳри зан дидаҳоро нуру дилҳоро сурур ва манзилҳоро равшанӣ мебахшад.

 

  Рӯзи даъватшаванд!

        

 

              

 

 

 

 

 

 

 

Ҳар сол дар саросари ҷумҳурии азизамон рӯзи 1-уми апрел даъвати баҳории шаҳрвандон ба сафи Қувваҳои Мусаллаҳи Ҷумҳурии Тоҷикистон оғоз  мегардад.

           Дар моддаи 43-и Конститутсияи Ҷумҳурии Тоҷикистон қайд шудааст, ки ҳифзи Ватан, ҳимояи манфиати давлат, таҳкими истиқлолият, амният ва иқтидори мудофиавии он вазифаи муқаддаси шаҳрванд аст.

                                         

                           Ҳозирини гиромӣ!

                          Ҳамдиёрони азиз!

         Сарчашмаҳои таърихӣ гувоҳӣ  медиҳанд, ки дар радифи ҷашнҳои  Меҳргон ва Сада  Наврӯз таърихи чандҳазорсола дорад. Наврӯз дарвоқеъ яке    аз куҳантарин ҷашнҳои мардумӣ мебошад. Таҷлили Наврӯз аз қадимтарин замонҳо то ба имрӯз ҷузъи таркибии ҳастиву ҳувияти қавмҳои ориёӣ, аз       ҷумла тоҷикон ба ҳисоб меравад.

  Далели асосии умри тӯлонӣ доштани Наврӯз табиӣ будани он аст. Зеро маҳз дар арафаи Наврӯз табиат эҳё шуда, замин қабои сабз ба бар менамояд,    марди деҳқон ба кишти баҳорӣ оғоз мекунад ва бо умеду нияти ба даст овардани ҳосили фаровон ба замин дона кишт мекунад. Дигар ин ки, Наврӯз    айёми тавозуни байни табиат ва инсон буда, баробари дигаргунии куллӣ дар табиат рӯҳи инсонро низ ба куллӣ тағйир медиҳад ва ӯро ба рӯзи неку   рӯзгори обод раҳнамун месозад.

     Аз фурсати муносиб истифода бурда, ба шахсоне, ки дар корҳои ободонӣ ва баргузории  чорабинии Наврӯзӣ саҳм гузоштаанд изҳори сипосу     минатдории худро баён менамоям.

 Хурду бузурги мардуми заҳматкашу сарбаланди ноҳия ва ҳамаи шумо ҳозирини арҷмандро ба ифтихори Наврӯзи фархундаву оламафрӯз – ҷашни   бедории табиат ва инсон самимона табрик мегӯям, ба Шумо саодатмандӣ, иқболи нек, ҳаёти пур аз муҳаббати бепоёну илҳомбахш ва тамоми хушиҳои дунёро таманно дорам.