8 ноябр, дар Қасри фарҳанги ноҳия  ба ифтихори Рӯзи милитсияи тоҷик чорабинии тантанавӣ баргузор гардид.

Муовин якуми раиси ноҳия Муҳамадизода Муҳамадсолеҳ ба шодбоши собиқадорон, кормандон ва хизматчиёни мақомоти корҳои дохилӣ омада, саҳми онҳоро дар роҳи эъмори ҷомеаи демократӣ ва ҳуқуқбунёд дар Тоҷикистони соҳибистиқлол арзанда арзёбӣ намуд.

Қайд гардид, ки мақомоти милитсия тибқи таъиноти худ ҳамеша вазифаҳои мураккабу муҳимми давлатиро дар самти ҳифзи молу мулк ва ҳимояи ҳуқуқу манфиатҳои мардум, таъмин намудани тартиботи ҷамъиятӣ, волоияти қонун ва мубориза бо ҷинояткорӣ ба сомон мерасонанд.

Дар фаъолияти давлатдорӣ нақш ва мавқеъи чунин истилоҳҳо ба монанди худшиносии миллӣ, худогоҳии миллӣ, ҳуввияти миллӣ, ватандӯстӣ  басо баланду боло ҳастанд ва инҳо унсурҳои асосие мебошанд,  ки асоси ҳар як давлати миллиро ташкил медиҳанд. Шахсиятҳои барҷаставу машҳури олам ному мавқеъ ва ҷойгоҳ аз худшиносиву худогоҳӣ ба баландтарин нуқтаи мақсуди хеш расидаанд.

Дар пасманзари ин андешаҳо мехоҳам ин нуктаро баён созам, ки давлат он вақт  рушд мекунад ва пеш меравад, ки шаҳрвандону сокинон бо меҳру муҳаббату садоқат ба давлату ба миллат ба таъриху фарҳанги хеш рӯ меоранд ва меҳри ватандорӣ дар қалбашон ҷуш мезанад.  Вақте, ки ҳиссиёти ватану ватандорӣ, дӯстдории давлат, меҳри миллат, арҷ гузоштан ба гузаштагони худ, ҳурмату иззати таъриху фарҳанги гузаштаи худ дар қалби ҳар шаҳрванд ҷойгир мешавад, ӯ намегузорад, дар марзи ватани хеш пойи бегона расад,  ва андешаи миллиаш устувору пойбарҷо мемонад.  

“ШОҲНОМА” НА ЗЕБИ ҶЕВОНҲО, ОРОИШГАРИ РУҲИЯҲОСТ!

Воқеан миллати мо дар дарозои таърих ҳамвора аз арзишҳои миллӣ, аз арзишҳои меҳанӣ, илмӣ ва адабӣ дифоъ мекард, хусусан дар давраҳое, ки мо соҳиби давлати миллӣ будем, истиқлол доштем. Агар мо давраи Сомониёнро ба хотир биёрем, шахсиятҳое буданд, ки ҳамеша аз фарҳанги мо ҳимоя мекарданд. Дар замони Сомониён давлати мо чеҳраи бузурги миллӣ, ки ифтихори дирӯзу имрӯзи моанд, аз давраи Каюмарс бо Ҷамшеду Кайқубоду Кайхусрав то Яъкуби Лайсу дигарон чеҳраҳои мондагор ҳифзи  фарҳангу тамаддун, дар нигоҳдории давлати миллии мо дар таърих ном гузоштанд. Дар асри гузашта ба озодӣ расидем.  Дар асри навин, хусусан дар замони ба истиқлол расидан ё ин, ки поёни асри 20 ва аввали асри 21,  бо сабабҳои айниву зеҳнӣ, қариб буд, ки миллат пароканда мешуд вааз байн мерафт, вале  Президенти мамлакатамон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо дасти тавонои худ , киштии ғарқшудаи миллатро  наҷот доданд.

Дар асри 21, ки  илм ва технология бо суръат рушд мекунад,  дар гӯшаҳои ҷаҳон ҷангу ваҳшонияту даҳшати ифротгароёну гурӯҳҳои тундрав ва идеологияи пурзӯри манифатхоҳон ба рӯйи  рӯшноиҳо соя барангехтаанд. Он на  сиёҳӣву торикӣ ва соя  аст, балки хурофот ва ифротгароист, ки аз набуди маърифат, аз тафаккури холӣ  ба вуҷуд меояд.

Ба андешаи соҳибназарон ҷомеае ки тафаккураш холист, он ҷо дурӯғ ҳақ мешавад. Хурофа, ба ҷойи илм, таассуб, ба ҷойи таҳаммул менишинад. Мушоҳидаҳо нишон доданд,  баъзе ҷавонон, ки бояд чароғи фардо бошанд, ба доми онҳое меафтанд, ки бо шиорҳои дурӯғин, бо “ҷаннат”-ҳои сохта, хулоса, бо суханҳои пуч  фиребашон хеле саҳлу осон аст.