Диданд: 212

    Мо, мардуми Тоҷикистон, барои ин ваҳдати миллии деринтизор, ки бо хун ва ашки ҳазорон нафар ба даст омадааст, бояд ҷон фидо кунем. Ин сулҳ ва ваҳдат танҳо як созишномаи сиёсӣ нест, он амонатест муқаддас, ки ба мо аз насли фидокор ва раҳбарии хирадмандонаи Пешвои миллат ба мерос расидааст.

    Мо ҳақ надорем, ки ин неъмати бебаҳо, сулҳу субот ва ваҳдати миллиро бо беаҳамиятӣ, нохудогоҳӣ ё таъсири бадхоҳон ба хатар андозем. Ҳар фарди ватанпарвар вазифадор аст, ки ҳушёр бошад, бедор бошад, ва нагузорад, ки ҳар як овораву беватан, ки на дардро ҳис кардааст ва на арзиши ваҳдатро медонад, тинати поки миллии моро заҳролуд созад.

   Ваҳдат осон ба даст наомадааст. Аз гиряи модарони шаҳид, аз хоки пурхуни диёр, аз ҷоннисориҳои фарзандони содиқи миллат сохта шудааст. Ва имрӯз нигоҳ доштани он, на танҳо масъулияти давлат, балки рисолати муқаддаси ҳар як тоҷик аст.

   Мо бояд насли ҷавонро омӯзонем, ки сулҳро чун гавҳараки чашм нигоҳ доранд. Мо бояд гирди як идея бошем — Тоҷикистони орому обод, муттаҳид ва пурифтихор, то ҳеҷ фарди бегона натавонад миёни мо тухми кина корад.

  Сулҳро бо ҷон нигоҳ дорем, ва нагузорем, ки ягон дасти бадхоҳ онро ба ларза оварад. Ваҳдат, ҳаёти мост ва мо омодаем, онро то нафаси охир ҳифз намоем.

 

Олимзода Абдулло,

муовини раиси ноҳияи Сангвор

Диданд: 237

      Дар гӯши халқи мо ҳанӯз садои он суханони таърихии Президенти ҷавон, Эмомалӣ Раҳмон, садо медиҳад:
      «То охирин гурезаро ба Ватан барнагардонам, ман ором намегирам!»

      Ин суханон танҳо як шиор набуданд, балки қасам ва  ваъдае ба мардум буданд,  ки дар он рӯзҳои норӯшани ҷанг ягона шуълаи умед ба ҳисоб мерафтанд. Вақте ки мардум шикаста ва парешон буданд, вақте ки дили модар бо андешаи фарзанди гуреза пора буд,  ин садо -ором, вале устувор, дили ҳазорҳоро дубора ба зиндагӣ пайваст.

      Садои он суханон дар гӯши миллат монд, чун аз дили инсон баромада буд, на аз минбари сиёсӣ. Ва вақте ҳазорон гуреза дубора ба оғӯши Ватан баргаштанд, вақте ки Тоҷикистон зери парчами сулҳу ваҳдат зиндагии нав оғоз кард, мардум дарк кард: ин ваъда иҷро шуд,  бо ҷонфидоӣ, сабр ва меҳри бепоёни ватандорӣ.

     Ин сухан рамзи садоқати Пешвои миллат ба халқу кишвар аст. Он ба мо ёд дод, ки раҳбарӣ  ба масъулият ва фидокорӣ вобаста аст. Ва имрӯзи осудагии мо, шодии кӯдакони хушлаҳн,  рӯшноии осмони пур аз сулҳ, ҳама шоҳиди онанд, ки он ваъда дар амал татбиқ ёфт.

    Садои он сухан имрӯз ҳам дар гӯши миллат боқист, чун садои ваҳдат, садои сулҳ, садои умед.

Олимзода Абдулло,

 муовини раиси ноҳияи Сангвор

Диданд: 227

    Солҳои ҷанг барои мардуми Сангвор ва дигар минтақаҳои осебдидаи кишвар мактаби талхи зиндагиро мемонд.  Мактабе, ки дар он ҳар як кӯдак тарси тиру садои љонгудози онро шинохт, ҳар як модар бо ғами ҷудоӣ зиндагӣ кард, ва ҳар як падар бо хомӯшии сангин боре бар дӯш дошт.

     Ин мардум имрӯз дар фазои сулҳ кор ва  зиндагӣ мекунанд, фарзандонро ба мактаб мебаранд ва умеди фардоро дар дилашон мепарваранд.

    Аз ин рӯ, сулҳ барои онҳо на танҳо як мафҳуми сиёсист, балки як эҳсос, як ниёз, як орзуест, ки онро бо дасти худ нигоҳ медоранд.

   Имрӯз, вазифаи ҳар як шахси ватандӯст ин аст, ки на танҳо сулҳро нигоҳ дорад, худшиносиву худогоњиро фаромўш насозад, бахусус дар замоне, ки гирудорњо ба амният ва вањдати миллии мо тањдид мекунанд.  Мо бояд муҳити одилона, дастгирии рӯҳиву иқтисодӣ ва таваҷҷуҳи самимӣ фароҳам созем, то сулҳу њамдилии мо боз њам устувортар гардад.

 

      Олимзода Абдулло,

      муовини раиси ноҳияи Сангвор

Диданд: 244
Сулҳу ваҳдат ифтихори миллати соҳибдилам,
Васфи онҳоро намояд, решаи ҷону дилам.
Дар миёни қавмҳо пайвастагӣ моро аз он,
Даҳр бинмояд ситоиши мардуми барнодилам.
      Сулҳу ваҳдат ибораҳоянд, ки ҳамеша дилчаспу дилнишин ва бо аҳли шево садо дода, бевосита шунавандаро ба фикр кардан водор месозанд.
      Сулҳ-оштиву фарзонагӣ, якдигарфаҳмӣ ва толиби осоиштагӣ будани мардумро таҷассумгар аст.
      Ваҳдат бошад ба ҳам омадан, сар аз як гиребон бурун овардан, ҳамдигарфаҳму поктинату миллатдӯст будан.
      Вахдат-беҳтарин неъмат, хаёти инсон, орзуву армон, таҳкими давлат, наҷоти миллат, рушди тоҷикон , нумуи даврон ҳастии инсон дар ҳар замину замон аст.
     Ваҳдат ва сулҳи умумибашарии Тоҷикистон ҷонибдории мамлакатҳои ҳамзамони берунмарзи мавқеу мақоми онро дар микёси ҷаҳон овозадор менамояд. Имрӯз иттифоқ ва ҳамдилии халқи тоҷик мавриди омӯзиши Созмони Миллали Муттаҳид ва бисёр ташкилотҳои олам гардидааст. Худшиносӣ ва худогоҳии миллӣ гуё пандест аз гузаштаи дурру пешрафти маънавиёти кишвар. Танҳо бо роҳи ваҳдат, якдигарфаҳмии истиқлоли кишварро муҳофизату пойдор ва ягонагии мардумро устувор карда метавонем.
   Танҳо дар сурати ваҳдат душвориҳо ва монеаҳо паси сар мешаванд, рӯзгори мардум рӯ ба беҳбуди меорад, кишвари азизамон ба шоҳроҳи пешрафту тараққиёт рӯ меорад. Ба ақидаи Пешвои миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Президенти мамлакат муҳтарам Эмомалӣ Рахмон «Ҳар касе, ки ниҳоле сабзонда бошад, медонад, дарахт соле як маротиба ҳосил медихад. Аммо ниҳоле низ хаст, ки хамеша меваи ширин ба бор меорад. Мо меваи ширину сабзонидаамонро чашидем, ҷомеаи мо аз он бахравард гардид, мо ҳаргиз роҳ намедихем, ки дигар теша ба решаи он рассад».
  1. МАРОСИМИ ГУЛЧАНБАРГУЗОРӢ БО ИШТИРОКИ РАИСИ НОҲИЯ, МУОВИНОНИ РАИСИ НОҲИЯ ВА РОҲБАРОНИ МАҚОМОТҲОИ ДАВЛАТӢ
  2. МАРОСИМИ САВГАНДЁДКУНИИ НАВАСКАРОНИ ҚИСМИ ҲАРБИИИ 02011 "В"-и НОҲИЯИ САНГВОР ДАР ДОИРАИ МОҲВОРАИ ҶАВОНОНИ ТОҶИКИСТОН
  3. ОИЛАИ СОЛИМ БАҚОИ ҶОМЕА
  4. ТАНТАНАҲОИ ИДОНА ҶИҲАТИ ТАҶЛИЛ АЗ ҶАШНИ БАЙНАЛМИЛАЛИИ НАВРӮЗ ДАР ДЕҲАИ ЛОҶУРГИ ҶАМОАТИ ДЕҲОТИ ВАҲДАТИ НОҲИЯИ САНГВОР