- Диданд: 116
Имрӯзҳо ҳифз ва дифоъ намудани худшиносии миллӣ дар шароити ҷаҳонишавӣ ба яке аз масъалаҳои муҳими рӯз табдил ёфтааст. Ҷаҳонишавӣ, ки раванди фарогири наздикшавии давлатҳо ва фарҳангҳост, аз як ҷониб имкониятҳои нав, аз қабили рушди илму техника, мубодилаи таҷриба ва густариши робитаҳои иқтисодиро фароҳам меорад, аммо аз ҷониби дигар, метавонад ба арзишҳои миллӣ, фарҳанг ва ҳувияти миллатҳо таъсири манфӣ расонад. Дар чунин шароит ҳар як миллат бояд барои ҳифзи асолати худ, забон, фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ кӯшиш намояд, зеро маҳз ҳамин омилҳо пояҳои ҳастии миллатро ташкил медиҳанд.
Дар баробари худшиносӣ, ҳувияти миллӣ низ аҳамияти хос дорад. Аз ин рӯ, вазифаи ҳар як шаҳрванди бошуур ҳифз ва рушди ҳувияти миллӣ мебошад.
Мутаассифона, имрӯзҳо дар ҷомеа афроде низ ҳастанд, ки аз ин арзишҳо дур мондаанд. Онҳо ба фарҳанг ва анъанаҳои худ беэътиноӣ зоҳир намуда, бештар ба туҳмату тавҳин ва ба худбохтагӣ рӯ меоранд. Дар гуфтору рафтори чунин афрод на нишоне аз ифтихори миллӣ дида мешавад ва на эҳсоси масъулият нисбат ба сарнавишти миллат. Баъзан онҳо аз дур нишаста, бо истифода аз воситаҳои иттилоотӣ, суханони беасос, бадгӯӣ ва ҳатто туҳматро нисбат ба давлату миллат паҳн мекунанд. Чунин рафтор на танҳо қобили қабул нест, балки метавонад ба обрӯ ва суботи ҷомеа низ таъсири манфӣ расонад.
Воқеан, имрӯзҳо дар фазои иттилоотии ҷаҳонӣ падидаҳое ба назар мерасанд, ки боиси нигаронии ҷиддӣ мегарданд. Бархе афрод, аз ҷумла ба мисли Муҳиддин Кабирӣ, Муҳамадиқболи Садриддин, ки худ бадномзадаи миллати афғон аст, ва дигар гурӯҳчаҳое, ки садошон аз минбарҳои бегона ба гӯш мерасад, ки дар хориҷи кишвар минбар пайдо кардаанд, кӯшиш мекунанд худро ҳамчун “ҳақиқатнигор” муаррифӣ намоянд. Онҳо бо истифода аз имкониятҳои расонаӣ ва шабакаҳои иҷтимоӣ андешаҳои носолими худро паҳн намуда, гӯё худро дар мақоми болотар аз ҷомеа ва миллат қарор медиҳанд. Аммо дар асл, чунин рафтор на нишонаи огоҳӣ ва хирад, бештар нишонаи дуршавӣ аз воқеият, худбохтагӣ ва камбуди худшиносӣ мебошад.
- Диданд: 127
“Шеъри Мирзо Турсунзода шеъри миллат ва шеър барои инсоният аст. Тамоми зиндагии ӯ тимсоли хизмати содиқонаи як фарди зиёӣ ба нафъи халқу Ватани хеш мебошад.
Устод Мирзо Турсунзода воқеан Қаҳрамони Тоҷикистон аст. Меҳри ӯ дар ошёни баландтарин - дили халқ маъво гирифтааст ва халқ хотираи неки фарзанди маҳбуби хешро то абад ҳифз хоҳад кард».
ЭМОМАЛӢ РАҲМОН
Мирзо Турсунзода яке аз чеҳраҳои дурахшони адабиёти муосир тоҷик аст, ки барои хидмати шоёнаш ба унвони олии Қаҳрамони Тоҷикистон мушарраф гардидааст.
Ӯ 2-юми майи соли 1911 дар деҳаи Қаратоғи ноҳияи Шаҳринав дар оилаи усто Турсуни наҷҷор ба дунё омадааст. М.Турсунзода фарзанди замони худ буд ва эҷодиёти ӯ аз адабиёту ҳунари форсии тоҷикии даврони Шӯравӣ намояндагӣ мекард. Адабиётшиносон таъкид кардаанд, ки М.Турсунзода ба ҳайси як чеҳраи адабӣ каси одӣ набуд ва ҳаллоқияти эҷодии ӯро чун рамзи миллати овозадори тоҷик мешинохтанд ва эҳтиромоте, ки нисбаташ дар хориҷ аз кишвар доштанд, ин ба он маънӣ, ки эътирофи миллати тоҷик тавассути шахсияти ин чеҳраи ҷилодору донишманд ба ҷаҳон рафта.
Ҷоизаҳо ва эътироф
Мирзо Турсунзода дар давоми ҳаёти худ бо як қатор унвонҳои баланд сарфароз гардидааст, аз ҷумла:
Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ (1967),
Ҷоизаи давлатии ИҶШС (1948),
Ҷоизаи ба номи Ҷавоҳирлал Неҳру (1957),
Ва пас аз вафот бо унвони Қаҳрамони Тоҷикистон (2001).
Ин мукофотҳо гувоҳи эҳтироми баланди ҷомеа ба хизматҳои шоистаи ӯ мебошанд.
- Диданд: 155
Имрӯз ба ҳар василаву роҳу усул бархе аз нерӯҳо ва гурӯҳҳое, ки берун аз марзҳои Тоҷикистон қарор доранд, мекӯшанд бо пахши иттилооти гуногун ба афкори ҷомеа таъсир расонанд ва боиси нофаҳмиҳо гарданд. Аммо таҷрибаи таърихӣ, бахусус рӯйдодҳои солҳои 90-уми асри гузашта, нишон додааст, ки ҷанг ва низоъ танҳо ба харобӣ ва талафоти бузург меоранду ин мардум низ дигар ба он гумроҳону сагони дайдуи гадо гӯш намеандозанд, зеро хуб медонанд, ки “саг меҷакаду одам ба роҳаш меравад". Аз ин рӯ, имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванд, махсусан ҷавонон, дар он аст, ки аз сулҳу субот ҳифз намоянд ва ба ҳар гуна даъватҳое, ки метавонанд ҷомеаро ба нооромӣ баранд, бо хирад ва масъулият муносибат кунанд.
Мо бояд дарк намоем, ки рушди устувори Тоҷикистон аз ваҳдати миллӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми қонун вобаста аст. Ҳар андешае, ки ба ихтилоф, душманӣ ва нооромӣ даъват мекунад, набояд бе таҳлил пазируфта шавад.
Дар чунин шароит, баланд бардоштани маърифати сиёсӣ ва иттилоотии ҷомеа аҳамияти махсус дорад. Ҷавонон бояд тавонанд байни иттилооти боэътимод ва носанҷида фарқ гузоранд, ба эҳсосот дода нашаванд ва ояндаи худро бо ақлу хирад бунёд намоянд.
- Диданд: 127
Санаи 21 апрели соли ҷорӣ дар толори барҳавои Қасри фарҳанги ноҳия бо иштироки раиси ноҳия Давлатзода Маҳмадшоҳ Ғайрат ва роҳбарони сохтору мақомоти давлатӣ, намояндагони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, фаъолони ҷомеа ва сокинони маҳаллӣ вохӯрии муҳими фаҳмондадиҳӣ бо намояндагони Прокуратураи генералии Ҷумҳурии Тоҷикистон баргузор гардид. Ҳадафи асосии ин ҳамоиш баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии шаҳрвандон, шарҳу тавзеҳи сиёсати давлатӣ дар самти таъмини амнияти миллӣ ва пешгирии ҷинояткорӣ, махсусан зуҳуроти номатлуб, аз қабили экстремизм ва терроризм арзёбӣ гардид.
Дар оғози вохӯрӣ Раҷабзода Ҷаҳон Назар, мушовири адлияи дараҷаи 2- Прокурори калони Маркази ягонаи иттилоотӣ оид ба пешгирии экстремизм, терроризм ва киберҷиноятҳои Прокуратураи генералии Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳозиринро ба нишасти имрӯза хайрамақдам гуфта, иброз дошт, ки чунин мулоқотҳо дар шароити имрӯза аҳамияти махсус дошта метавонанд, барои таҳкими ҳамкории ҷомеа ва мақомоти давлатӣ мусоидат менамоянд. Ӯ таъкид кард, ки вазъи мураккабу ташвишовари минтақа ва ҷаҳон, шиддат гирифтани равандҳои геополитикӣ, инчунин афзоиши таҳдиду хатарҳои муосир, аз ҷумла терроризм, экстремизм, қочоқи силоҳ, гардиши ғайриқонунии маводи нашъаовар ва киберҷинояткорӣ ҷомеаи ҷаҳониро ба ташвиш овардааст. Дар чунин шароит Ҷумҳурии Тоҷикистон низ аз таъсири ин омилҳо дар канор намонда, пайваста тадбирҳои муассирро барои таъмини амният ва суботи ҷомеа амалӣ менамояд.
Зикр гардид, ки гурӯҳҳои террористию экстремистӣ имрӯзҳо бештар аз имкониятҳои технологияҳои муосир, аз ҷумла шабакаҳои иҷтимоӣ ва воситаҳои рақамӣ истифода бурда, ҷавонони камтаҷрибаву ноогоҳро ба доми худ мекашанд. Ин раванд боиси нигаронӣ буда, тақвияти корҳои фаҳмондадиҳӣ ва баланд бардоштани сатҳи маърифати ҳуқуқӣ ва сиёсӣ, махсусан миёни ҷавононро тақозо менамояд. Дар ин замина таъкид шуд, ки ҳар як шаҳрванди кишвар бояд ҳушёру зирак буда, аз таъсири ҳар гуна таблиғоти ифротгароёна дурӣ ҷӯяд.
Саҳифаи 7 аз 45









