- Диданд: 5
Ноҳияи Сангвор яке аз минтақаҳои дурдасту кӯҳистонии Тоҷикистон ба ҳисоб меравад. Табиати ин гӯшаи зебои кишвар ҳамзамон сахт ва пешгӯинашаванда аст. Ҳар баҳор бо боридани боронҳои шадид, омадани сел, ярч ва резиши сангҳо роҳҳои мошингард осеб мебинанд. Махсусан роҳи муҳими Лаби Ҷар - Сангвор -Душанбе, ки ягона василаи иртибот бо маркази ҷумҳурӣ мебошад, ҳамеша ба нигоҳубини ҷиддӣ ниёз дорад.
Сокинони ноҳия хуб дар ёд доранд, ки солҳои зиёд мушкилоти роҳ яке аз масъалаҳои асосии мардум ба ҳисоб мерафт. Дар фасли баҳор ҳаракати нақлиёт баъзан барои чанд соат ва ҳатто рӯзҳо қатъ мегардид. Мусофирон дар роҳҳо дармонда, ронандагон бо мушкилоти зиёде рӯ ба рӯ мешуданд. Сабаби асосӣ, хусусияти кӯҳистонии минтақа мебошад. Бо андаке борон аз баландӣ оби сел сарозер шуда, сангу лойро ба роҳҳо мерезонад.
- Диданд: 4
Аз соли 2019 бо ташаббус ва дастгириҳои пайвастаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бахшида ба ҷашни 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон, Озмуни ҷумҳуриявии “Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст” баргузор мегардад. Ҳадафи асосии роҳандозии ин озмун баланд бардоштани сатҳи маънавиёти ҷомеа, эҳёи фарҳанги китобхонӣ, арҷгузорӣ ба осори гаронбаҳои адабӣ ва ҷалби наврасону ҷавонон ба мутолиаи китоб мебошад.
Имрӯз, 13-уми май, дар толори Қасри фарҳанги ноҳияи Сангвор даври ноҳиявии Озмуни ҷумҳуриявии “Фурӯғи субҳи доноӣ китоб аст”, бо иштироки хонандагони муассисаҳои таълимии ҷамоатҳои шаҳраку деҳоти ноҳия баргузор гардид. Дар ин чорабинии фарҳангиву маърифатӣ хонандагони фаъолу болаёқат аз панҷ ҷамоати ноҳия иштирок намуда, маҳорати худро дар самти мутолиаи китоб, дониши адабӣ ва ҳифзи осори адибони классику муосир нишон доданд.
- Диданд: 19
8-уми май дар ноҳияи Сангвор бахшида ба Рӯзи Ғалаба чорабинии бошукӯҳи тантанавӣ баргузор гардид. Ҳамоиши идона дар толори барҳавои Кохи фарҳанги ноҳия бо иштироки кормандони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳия, роҳбарони ташкилоту муассисаҳо, намояндагони мақомоти қудратӣ, собиқадорони меҳнат, фаъолони ҷомеа ва сокинони касбу кори гуногун доир шуд.
Чорабинӣ дар фазои идона оғоз гардида, нахуст садои Суруди миллии Тоҷикистон танинандоз гардид. Сипас, ҳозирин ба хотири гиромидошти хотираи шаҳидони Ҷанги Бузурги Ватанӣ як дақиқа сукут ихтиёр намуданд.
Раиси ноҳия Давлатзода Маҳмадшоҳ Ғайрат зимни суханронӣ ҳамаи иштирокдорони чорабиниро ба муносибати ин санаи муҳими таърихӣ табрик намуда, таъкид кард, ки Рӯзи Ғалаба рамзи шуҷоату ватандӯстӣ ва фидокории мардум ба хотири ҳифзи Ватан мебошад. Ӯ иброз дошт, ки фарзандони бонангу номуси тоҷик дар солҳои ҷанг паҳлӯ ба паҳлӯи якдигар халқҳо бар зидди фашизм мубориза бурда, барои таъмини сулҳу озодӣ ҷоннисориҳои зиёд кардаанд.
- Диданд: 39
Имрӯзҳо ҳифз ва дифоъ намудани худшиносии миллӣ дар шароити ҷаҳонишавӣ ба яке аз масъалаҳои муҳими рӯз табдил ёфтааст. Ҷаҳонишавӣ, ки раванди фарогири наздикшавии давлатҳо ва фарҳангҳост, аз як ҷониб имкониятҳои нав, аз қабили рушди илму техника, мубодилаи таҷриба ва густариши робитаҳои иқтисодиро фароҳам меорад, аммо аз ҷониби дигар, метавонад ба арзишҳои миллӣ, фарҳанг ва ҳувияти миллатҳо таъсири манфӣ расонад. Дар чунин шароит ҳар як миллат бояд барои ҳифзи асолати худ, забон, фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ кӯшиш намояд, зеро маҳз ҳамин омилҳо пояҳои ҳастии миллатро ташкил медиҳанд.
Дар баробари худшиносӣ, ҳувияти миллӣ низ аҳамияти хос дорад. Аз ин рӯ, вазифаи ҳар як шаҳрванди бошуур ҳифз ва рушди ҳувияти миллӣ мебошад.
Мутаассифона, имрӯзҳо дар ҷомеа афроде низ ҳастанд, ки аз ин арзишҳо дур мондаанд. Онҳо ба фарҳанг ва анъанаҳои худ беэътиноӣ зоҳир намуда, бештар ба туҳмату тавҳин ва ба худбохтагӣ рӯ меоранд. Дар гуфтору рафтори чунин афрод на нишоне аз ифтихори миллӣ дида мешавад ва на эҳсоси масъулият нисбат ба сарнавишти миллат. Баъзан онҳо аз дур нишаста, бо истифода аз воситаҳои иттилоотӣ, суханони беасос, бадгӯӣ ва ҳатто туҳматро нисбат ба давлату миллат паҳн мекунанд. Чунин рафтор на танҳо қобили қабул нест, балки метавонад ба обрӯ ва суботи ҷомеа низ таъсири манфӣ расонад.
Воқеан, имрӯзҳо дар фазои иттилоотии ҷаҳонӣ падидаҳое ба назар мерасанд, ки боиси нигаронии ҷиддӣ мегарданд. Бархе афрод, аз ҷумла ба мисли Муҳиддин Кабирӣ, Муҳамадиқболи Садриддин, ки худ бадномзадаи миллати афғон аст, ва дигар гурӯҳчаҳое, ки садошон аз минбарҳои бегона ба гӯш мерасад, ки дар хориҷи кишвар минбар пайдо кардаанд, кӯшиш мекунанд худро ҳамчун “ҳақиқатнигор” муаррифӣ намоянд. Онҳо бо истифода аз имкониятҳои расонаӣ ва шабакаҳои иҷтимоӣ андешаҳои носолими худро паҳн намуда, гӯё худро дар мақоми болотар аз ҷомеа ва миллат қарор медиҳанд. Аммо дар асл, чунин рафтор на нишонаи огоҳӣ ва хирад, бештар нишонаи дуршавӣ аз воқеият, худбохтагӣ ва камбуди худшиносӣ мебошад.
Саҳифаи 1 аз 42









