Нашр шуд: 16 Июни 2026

Диданд: 1

Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва рушди босуръати технологияҳои иттилоотӣ масъалаи таҳкими худшиносии миллӣ ва ҳувияти шаҳрвандии ҷавонон аҳамияти махсус касб намудааст. Ҷавонон ҳамчун неруи пешбарандаи ҷомеа бояд арзишҳои миллӣ, таъриху фарҳанг ва манфиатҳои давлату миллатро амиқ дарк намоянд. Зеро маҳз худшиносии миллӣ ҷавононро аз таъсири андешаҳои бегона, хурофотпарастӣ ва идеологияҳои ифротӣ эмин нигоҳ медорад. Дар замоне, ки гурӯҳҳои манфиатҷӯ бо роҳҳои гуногун барои гумроҳ сохтани ҷавонон талош мекунанд, баланд бардоштани сатҳи маърифату огоҳии миллӣ ба яке аз вазифаҳои муҳими ҷомеа табдил ёфтааст.

Ҷумҳурии Тоҷикистон дар замони истиқлои давлатӣ бо сиёсати хирадмандони Пешвои миллат, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон тавонист пешрафтҳои назарасеро соҳиб гардад. Ин сараввал дар руҳияи худшиносиву ватанпарастӣ тарбия ёфтани насли ҷавон мебошад. Бояд дар назар дошт, ки ҳар давлату миллат ҳамон вақт ба пешрафтҳои назаррас ноил мегардад, ки соҳиби ҳофизаи таърихӣ ва эҳсоси баланди худшиносӣ дошта бошад.

Аслан худшиносии миллӣ ин дарк намудани зарурати ваҳдат, якпорчагии обу хок ва марзу буми миллӣ, иттиҳоди мардум, дарки зарурати иттифоқ ва ҳамбастагӣ аст. Марҳилаи начандон тулонии таърих собит сохт, ки тоҷикон дар ҳақиқат миллати соҳибмаърифату тамаддунсоз, ватандӯсту ватанпарвар ва сулҳофару таҳаммулгаро мебошанд. Вақте ифтихор аз таърихи куҳанбунёди хеш миёни ҷавонон пайдо мешавад, онро мавриди омӯзиш, мояи ибрат ва шукӯҳмандӣ бидонем, зеро надонистани таърих, фарҳангу тамаддун, забон, адаб, урфу одат ва анъанаҳои миллӣ нобахшиданист.

Шукрона бояд кард, ки имрӯз давлати моро дар арсаи ҷаҳонӣ бо фарҳангу тамаддуни пурғановаташ эътироф намуда, миллати тоҷикро ҳамчун миллати куҳанбунёд ва бофарҳангу соҳибтамаддун мешиносанд. Аз ин рӯ, таърих моро водор месозад, ки аз арзишҳои миллӣ ифтихор дошта бошем. Барои таҳкими боз ҳам бештари ин дастовардҳо зарур аст, ки мафҳумҳои истиқлолу озодӣ ба шиори созанда ва муттаҳидкунандаи мардуми шарифи Тоҷикистон табдил дода шаванд. Зеро ин мафҳумҳои муқаддас дар қалбу шуури ҷавонон ҳисси эҳтиром ба Тоҷикистони азиз ва муқаддасоти Ватанро устувор месозанд. Ба онҳо эътимод мебахшанд, ки миллати куҳанбунёди тоҷик метавонад корҳои бузурги ободкориву созандагиро ба анҷом расонад ва барои наслҳои оянда як кишвари ободу зеборо ба мерос гузорад.

Нашр шуд: 15 Июни 2026

Диданд: 3

Бахшида ба 29-умин солгарди Ваҳдати миллӣ

Имрӯз, вақте аз Ваҳдати миллӣ сухан мегӯем, пеш аз ҳама симои фарзанди фарзонаи миллат, Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ,  Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон пеши назар меояд. Зеро маҳз бо талошҳои пайгирона, ҷасорат, хиради азалӣ ва иродаи қавии ин абармарди таърих миллати тоҷик аз гирдоби ҷанги таҳмилии шаҳрвандӣ раҳо ёфта, ба соҳили амну осоиш ва зиндагии шоиста расид. Роҳе, ки аз имтиҳони сангини таърих то пирӯзии сулҳу ваҳдат тай гардид, роҳи пурмашаққату тақдирсоз буд.

Соли 2026 мардуми Тоҷикистон 35-солагии Истиқлоли давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистонро таҷлил менамоянд. Ин санаи таърихӣ барои ҳар як сокини кишвар мояи ифтихор ва сарфарозист. Зеро дар тӯли сеюним даҳсола Тоҷикистон роҳи пурпечутоби давлатсозиро тай намуда, имрӯз ба кишвари соҳибнуфузу рӯ ба рушд табдил ёфтааст. Аммо набояд фаромӯш кард,  солҳои нахустини истиқлолро, зеро, он солҳо  барои миллати тоҷик солҳои бисёр вазнин буданд.

Пас аз ба даст овардани истиқлол кишвар ба гирдоби ҷанги шаҳрвандӣ кашида шуд. Дуди ҷанг осмони Тоҷикистонро тира гардонида, ҳазорон ҳазор қурбон шуданд, садҳо  шаҳрвандон муҳоҷиру гуреза гаштанд ва иқтисодиёти мамлакат ба буҳрони амиқ рӯ ба рӯ шуд. Дар он рӯзҳои тақдирсоз умеди мардум ба оянда коста гардида, хатари аз байн рафтани давлатдории миллӣ ба вуҷуд омада буд.

Дар миёни дигар минтақаҳи осебдидаи кишвар ноҳияи Сангвор низ шомил буд,  ки он солҳо бо номи Тавилдара маъруф буд. Ин минтақа яке аз марказҳои асосии даргириҳо ба ҳисоб мерафт. Сокинони ноҳия рӯзҳои бисёр вазнинро паси сар намуда, шоҳиди воқеаҳои талху фоҷиабор гардиданд. Бисёре аз оилаҳо аз ҳам пошида, мардони хона қурбону кӯдакон ятим  ва хонаҳо вайрон шуданд ва мардум муддати дароз дар шароити душвор зиндагӣ карданд.

Аммо маҳз дар ҳамин рӯзҳои сахт ниёзи миллат ба роҳбари оқилу дурандеш бештар эҳсос мегардид. Таърих ба миллати тоҷик чунин шахсияти нодирро ато намуд. Эмомалӣ Раҳмон аз нахустин рӯзҳои роҳбарӣ сулҳу суботро ҳадафи асосии фаъолияти худ қарор дода, тамоми нерӯ ва ҳастии худро барои наҷоти давлат ва сарҷамъ намудани миллат равона сохтанд.

Сафари таърихии Пешвои миллат ба минтақаҳои ноором, мулоқоту музокироти пайваста бо неруҳои мухталиф, талошҳои шабонарӯзӣ ва иродаи шикастнопазири сиёсӣ заминаи расидан ба сулҳи деринтизорро фароҳам оварданд. Ниҳоят, 27 июни соли 1997 Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризоияти миллӣ ба имзо расид, ки ҳамчун ҳуҷҷати сарнавиштсоз ба таърихи миллат ворид гардид.