- Диданд: 12
8-уми май дар ноҳияи Сангвор бахшида ба Рӯзи Ғалаба чорабинии бошукӯҳи тантанавӣ баргузор гардид. Ҳамоиши идона дар толори барҳавои Кохи фарҳанги ноҳия бо иштироки кормандони мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳия, роҳбарони ташкилоту муассисаҳо, намояндагони мақомоти қудратӣ, собиқадорони меҳнат, фаъолони ҷомеа ва сокинони касбу кори гуногун доир шуд.
Чорабинӣ дар фазои идона оғоз гардида, нахуст садои Суруди миллии Тоҷикистон танинандоз гардид. Сипас, ҳозирин ба хотири гиромидошти хотираи шаҳидони Ҷанги Бузурги Ватанӣ як дақиқа сукут ихтиёр намуданд.
Раиси ноҳия Давлатзода Маҳмадшоҳ Ғайрат зимни суханронӣ ҳамаи иштирокдорони чорабиниро ба муносибати ин санаи муҳими таърихӣ табрик намуда, таъкид кард, ки Рӯзи Ғалаба рамзи шуҷоату ватандӯстӣ ва фидокории мардум ба хотири ҳифзи Ватан мебошад. Ӯ иброз дошт, ки фарзандони бонангу номуси тоҷик дар солҳои ҷанг паҳлӯ ба паҳлӯи якдигар халқҳо бар зидди фашизм мубориза бурда, барои таъмини сулҳу озодӣ ҷоннисориҳои зиёд кардаанд.
- Диданд: 32
Имрӯзҳо ҳифз ва дифоъ намудани худшиносии миллӣ дар шароити ҷаҳонишавӣ ба яке аз масъалаҳои муҳими рӯз табдил ёфтааст. Ҷаҳонишавӣ, ки раванди фарогири наздикшавии давлатҳо ва фарҳангҳост, аз як ҷониб имкониятҳои нав, аз қабили рушди илму техника, мубодилаи таҷриба ва густариши робитаҳои иқтисодиро фароҳам меорад, аммо аз ҷониби дигар, метавонад ба арзишҳои миллӣ, фарҳанг ва ҳувияти миллатҳо таъсири манфӣ расонад. Дар чунин шароит ҳар як миллат бояд барои ҳифзи асолати худ, забон, фарҳанг ва анъанаҳои миллӣ кӯшиш намояд, зеро маҳз ҳамин омилҳо пояҳои ҳастии миллатро ташкил медиҳанд.
Дар баробари худшиносӣ, ҳувияти миллӣ низ аҳамияти хос дорад. Аз ин рӯ, вазифаи ҳар як шаҳрванди бошуур ҳифз ва рушди ҳувияти миллӣ мебошад.
Мутаассифона, имрӯзҳо дар ҷомеа афроде низ ҳастанд, ки аз ин арзишҳо дур мондаанд. Онҳо ба фарҳанг ва анъанаҳои худ беэътиноӣ зоҳир намуда, бештар ба туҳмату тавҳин ва ба худбохтагӣ рӯ меоранд. Дар гуфтору рафтори чунин афрод на нишоне аз ифтихори миллӣ дида мешавад ва на эҳсоси масъулият нисбат ба сарнавишти миллат. Баъзан онҳо аз дур нишаста, бо истифода аз воситаҳои иттилоотӣ, суханони беасос, бадгӯӣ ва ҳатто туҳматро нисбат ба давлату миллат паҳн мекунанд. Чунин рафтор на танҳо қобили қабул нест, балки метавонад ба обрӯ ва суботи ҷомеа низ таъсири манфӣ расонад.
Воқеан, имрӯзҳо дар фазои иттилоотии ҷаҳонӣ падидаҳое ба назар мерасанд, ки боиси нигаронии ҷиддӣ мегарданд. Бархе афрод, аз ҷумла ба мисли Муҳиддин Кабирӣ, Муҳамадиқболи Садриддин, ки худ бадномзадаи миллати афғон аст, ва дигар гурӯҳчаҳое, ки садошон аз минбарҳои бегона ба гӯш мерасад, ки дар хориҷи кишвар минбар пайдо кардаанд, кӯшиш мекунанд худро ҳамчун “ҳақиқатнигор” муаррифӣ намоянд. Онҳо бо истифода аз имкониятҳои расонаӣ ва шабакаҳои иҷтимоӣ андешаҳои носолими худро паҳн намуда, гӯё худро дар мақоми болотар аз ҷомеа ва миллат қарор медиҳанд. Аммо дар асл, чунин рафтор на нишонаи огоҳӣ ва хирад, бештар нишонаи дуршавӣ аз воқеият, худбохтагӣ ва камбуди худшиносӣ мебошад.
- Диданд: 33
“Шеъри Мирзо Турсунзода шеъри миллат ва шеър барои инсоният аст. Тамоми зиндагии ӯ тимсоли хизмати содиқонаи як фарди зиёӣ ба нафъи халқу Ватани хеш мебошад.
Устод Мирзо Турсунзода воқеан Қаҳрамони Тоҷикистон аст. Меҳри ӯ дар ошёни баландтарин - дили халқ маъво гирифтааст ва халқ хотираи неки фарзанди маҳбуби хешро то абад ҳифз хоҳад кард».
ЭМОМАЛӢ РАҲМОН
Мирзо Турсунзода яке аз чеҳраҳои дурахшони адабиёти муосир тоҷик аст, ки барои хидмати шоёнаш ба унвони олии Қаҳрамони Тоҷикистон мушарраф гардидааст.
Ӯ 2-юми майи соли 1911 дар деҳаи Қаратоғи ноҳияи Шаҳринав дар оилаи усто Турсуни наҷҷор ба дунё омадааст. М.Турсунзода фарзанди замони худ буд ва эҷодиёти ӯ аз адабиёту ҳунари форсии тоҷикии даврони Шӯравӣ намояндагӣ мекард. Адабиётшиносон таъкид кардаанд, ки М.Турсунзода ба ҳайси як чеҳраи адабӣ каси одӣ набуд ва ҳаллоқияти эҷодии ӯро чун рамзи миллати овозадори тоҷик мешинохтанд ва эҳтиромоте, ки нисбаташ дар хориҷ аз кишвар доштанд, ин ба он маънӣ, ки эътирофи миллати тоҷик тавассути шахсияти ин чеҳраи ҷилодору донишманд ба ҷаҳон рафта.
Ҷоизаҳо ва эътироф
Мирзо Турсунзода дар давоми ҳаёти худ бо як қатор унвонҳои баланд сарфароз гардидааст, аз ҷумла:
Қаҳрамони Меҳнати Сотсиалистӣ (1967),
Ҷоизаи давлатии ИҶШС (1948),
Ҷоизаи ба номи Ҷавоҳирлал Неҳру (1957),
Ва пас аз вафот бо унвони Қаҳрамони Тоҷикистон (2001).
Ин мукофотҳо гувоҳи эҳтироми баланди ҷомеа ба хизматҳои шоистаи ӯ мебошанд.
- Диданд: 45
Имрӯз ба ҳар василаву роҳу усул бархе аз нерӯҳо ва гурӯҳҳое, ки берун аз марзҳои Тоҷикистон қарор доранд, мекӯшанд бо пахши иттилооти гуногун ба афкори ҷомеа таъсир расонанд ва боиси нофаҳмиҳо гарданд. Аммо таҷрибаи таърихӣ, бахусус рӯйдодҳои солҳои 90-уми асри гузашта, нишон додааст, ки ҷанг ва низоъ танҳо ба харобӣ ва талафоти бузург меоранду ин мардум низ дигар ба он гумроҳону сагони дайдуи гадо гӯш намеандозанд, зеро хуб медонанд, ки “саг меҷакаду одам ба роҳаш меравад". Аз ин рӯ, имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванд, махсусан ҷавонон, дар он аст, ки аз сулҳу субот ҳифз намоянд ва ба ҳар гуна даъватҳое, ки метавонанд ҷомеаро ба нооромӣ баранд, бо хирад ва масъулият муносибат кунанд.
Мо бояд дарк намоем, ки рушди устувори Тоҷикистон аз ваҳдати миллӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми қонун вобаста аст. Ҳар андешае, ки ба ихтилоф, душманӣ ва нооромӣ даъват мекунад, набояд бе таҳлил пазируфта шавад.
Дар чунин шароит, баланд бардоштани маърифати сиёсӣ ва иттилоотии ҷомеа аҳамияти махсус дорад. Ҷавонон бояд тавонанд байни иттилооти боэътимод ва носанҷида фарқ гузоранд, ба эҳсосот дода нашаванд ва ояндаи худро бо ақлу хирад бунёд намоянд.
Саҳифаи 1 аз 42
 |
 |
 |
 |
 |
 |
.JPG)
1USD
1EUR
1RUB