Татбиқи  Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими ҷашну маросим дар Ҷумҳурии Тоҷикистон» дар тӯли солҳои охир нишон дод, ки он ба беҳтар гардидани вазъи иқтисодии оилаҳо, коҳиш ёфтани хароҷоти зиёдатӣ ва боло рафтани маърифати ҳуқуқию фарҳангии аҳолӣ мусоидат намудааст. Имрӯз сокинони кишвар, аз ҷумла аҳолии Ҷамоати деҳоти Тавилдараи ноҳияи Сангвор, аҳамияти риояи талаботи қонунро хуб дарк намуда, ҷашну маросимҳои худро дар доираи меъёрҳои муқарраргардида ва бо риояи фарҳанги сарфакорӣ баргузор мекунанд.

Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи танзими ҷашну маросим» яке аз муҳимтарин иқдомҳои давлат дар самти ҳифзи манфиатҳои иҷтимоию иқтисодии аҳолӣ ба шумор меравад. Ҳадафи асосии он маҳдуд намудани шодиву хурсандии мардум нест, балки пешгирии исрофкорӣ, ҳифзи буҷети оилаҳо, баланд бардоштани фарҳанги сарфакорӣ ва аз байн бурдани худнамоиву зиёдаравӣ мебошад.

Дар Ҷамоати деҳоти Тавилдараи ноҳияи Сангвор низ сокинон моҳият ва аҳамияти сарфакориро дар баргузории ҷашну маросимҳо хуб дарк намудаанд. Имрӯз аксари маъракаҳои хонаводагӣ дар доираи талаботи қонун, бо риояи меъёрҳои фарҳанги миллӣ ва сарфакорӣ баргузор мегарданд. Ин нишон медиҳад, ки корҳои фаҳмондадиҳӣ ва баланд бардоштани маърифати ҳуқуқии аҳолӣ натиҷаи мусбат додаанд.

Дар шароити муосир баъзе афрод ва гурӯҳҳое, ки берун аз кишвар фаъолият мекунанд, худро ҳамчун ҳомии манфиатҳои мардум муаррифӣ менамоянд.  Вале, ҳар як шаҳрванди огоҳ суханон ва даъвоҳои онҳоро бо андешаи таҳлилӣ арзёбӣ мекунад. Онҳо изҳорот ва шиорҳои сохтаву бофта ва иғвову туҳмату буҳтону дасисабозиро барои ҷалби ҷавонон ба гурӯҳҳояшон истифода мебаранд. Аммо бехабар аз он, ки имрӯз мардум дигар мардуми давроне, ки пойбанди фиреби онҳо  шуда буданд, нестанд. Имрӯз мардум, бахусус ҷавонон фаъолияти ҳар шахс ё гурӯҳро назорат мекунанд, дар зеҳну ақлҳо месанҷанду дар тарозӯи ақл бармекашанд ва он ҷониберо нигоҳ мекунанд, ки манфиатҳои миллӣ, сулҳу субот ва рушди ҷомеаро болотар аз манфиатҳои хеш медонанд. Ва ба “хизмат”-ҳои Муҳамадиқболу Муҳиддин Кабирӣ алакай ошноанд, ки онҳо ба ҷуз манфиатҳои худашон дигар чизе беш намехоҳанд. Оё шумо боре зеҳн мондаед, ки онҳо дар хориҷ ҳам, даст ба гиребони ҳамдигаранд?! Оё ин манфиатхоҳӣ нест?!
Таҷрибаи таърихӣ нишон медиҳад, ки пешрафти давлат танҳо дар фазои оромӣ, ваҳдат ва эҳтиром ба қонун имконпазир аст. Ҳар гуна даъватҳое, ки боиси тафриқа, бадбинӣ ё нооромии ҷомеа мешаванд, аз ҷониби ҳар худогоҳе маҳкум карда мешаванд.  

Дастгоҳи раиси ноҳия

1.Сармутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо - 1 ҷой, маоши   мансабӣ 2279,6    

 сомонӣ

2.Мутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо - 1 ҷой, маоши   мансабӣ    1459,5  сомонӣ

3.Мутахассиси пешбари шуъбаи рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа- 1   ҷой,  маоши

мансабӣ 1779,2  сомонӣ

4.Мутахассиси шуъбаи рушди иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа- 1 ҷой,  маоши  мансабӣ 1459,5   

сомонӣ

 Воҳидҳои сохтори мақомоти иҷроияи

 ҳокимияти давлатии ноҳия

Солҳои охир дар ҳар маҳфилу нишаст, маъракаву анҷуман ва суҳбатҳои мардумӣ бештар сухан сари як масъалаи доғи рӯз – ҷудошавии оилаҳои ҷавон меравад. Ин мавзӯъ на танҳо барои як хонавода, балки барои тамоми ҷомеа аҳамияти ҷиддӣ дорад. Агар ба гуфтугӯҳои рӯзмарра гӯш диҳем, мебинем, ки хушдоман аз келин шикоят дорад, келин аз муносибати хушдоман норозӣ аст, шавҳар аз ҳамсар гиламанд асту зан аз рафтори шавҳар. Аммо дар паси ин ҳама баҳсу мунозираҳо сабабҳои амиқтар ва мушкилоти ҷиддитар нуҳуфтаанд, ки агар сари вақт пешгирӣ карда нашаванд, метавонанд боиси вайроншавии оилаҳо гарданд.

Оила муқаддастарин ниҳоди ҷомеа мебошад. Инсон аввалин дарси зиндагӣ, ахлоқ, эҳтиром ва масъулиятро маҳз дар оила меомӯзад. Аз ҳамин хотир, мустаҳкамии ҷомеа аз мустаҳкамии оила вобастагӣ дорад. Вақте ки оилаҳо ноустувор мешаванд, таъсири манфии он ба тамоми ҷомеа мерасад.

Яке аз масъалаҳое, ки имрӯз зиёд ба назар мерасад, омода набудани баъзе ҷавонон ба ҳаёти мустақилонаи оилавӣ мебошад. Бархе духтароне, ки тоза ба хонаи шавҳар мераванд, бо душвориҳои зиндагии нав рӯ ба рӯ шуда, тоқати баъзе мушкилотро надоранд. Онҳо мехоҳанд ҳама чиз мувофиқи хоҳиши онҳо бошад ва ба ҳар гуна танқиду маслиҳат бо ранҷиш муносибат мекунанд. Гоҳе вақте калонсолон аз рӯи таҷрибаи зиндагӣ ба онҳо насиҳат медиҳанд, ки нисбат ба шавҳар, хушдоман ва хусур эҳтиром дошта бошанд ва дар корҳои рӯзгор саҳм гузоранд, чунин суханонро ҳамчун маҳдуд кардани озодии худ қабул менамоянд.