Бо фаро расидани фасли тирамоҳ масъалаи омодагӣ ба зимистонгузаронӣ дар ҳамаи соҳаҳои хоҷагии халқ аҳамияти аввалиндараҷа пайдо мекунад. Дар ин миён фаъолияти шабакаҳои барқ мавқеи махсус дорад, зеро таъмини муттасили нерӯи барқ ба зиндагии ҳаррӯзаи аҳолӣ, фаъолияти муассисаҳои таълимӣ ва тандурустӣ, инчунин кори дигар иншооти иҷтимоӣ ва иқтисодӣ таъсири мустақим мерасонад. Дар ноҳияҳои кӯҳистон, аз ҷумла ноҳияи Сангвор, ин масъулият боз ҳам бештар аст. Мавқеи ҷуғрофии ноҳия, роҳҳои душворгузар ва хатари офатҳои табиӣ, аз қабили сел, ярч ва боришоти зиёди барфу борон, ҳамасола барои фаъолияти шабакаҳои барқ озмоиши ҷиддӣ ба вуҷуд меоранд.

Ҳамзамон воқеият нишон медиҳад, ки дар баробари дастовардҳо, баъзе мушкилот низ ҷой доранд. Дурии масофа, маҳдуд будани имконияти дастрас намудани маводи таъмирӣ, норасоии техникаи махсус барои иваз намудани пояҳои барқ ва фарсуда гардидани қисми муайяни зеристгоҳҳои трансформаторӣ аз ҷумлаи масъалаҳое мебошанд, ки таваҷҷуҳи бештарро талаб мекунанд.

Ин буд, ки мо тасмим гирифтем бо Одиназода Пайрав, роҳбари Шабакаҳои барқи ноҳияи Сангвор чанд саволеро дар миён гузорем. Инак, мусоҳибаи мо пешниҳоди шумо!

–Омодагии шабакаҳои барқи ноҳияи Сангвор ба мавсими зимистонгузаронии солҳои 2026–2027 дар кадом сатҳ қарор дорад?

– Омодагӣ ба мавсими зимистонгузаронӣ дар сатҳи хуб ҷараён дорад. То имрӯз иҷрои нақшаи чорабиниҳои зимистонгузаронӣ ба беш аз 60 фоиз расонида шудааст. Ҳарчанд дурии роҳҳо, дастрасии маҳдуд ба маводи таъмирӣ ва норасоии техника барои иваз намудани пояҳои барқӣ баъзе мушкилиҳоро ба вуҷуд меоранд, корҳои таъмиру барқарорсозӣ тибқи нақша идома доранд. Кӯшиш мекунем то оғози фасли сармо корҳои асосии пешбинишударо ба анҷом расонем. Вазифаи асосии мо таъмини фаъолияти устувори шабакаҳои барқӣ дар тамоми ҳудуди ноҳия мебошад.

– Барои таъмини мунтазами аҳолӣ бо нерӯи барқ дар фасли зимистон чӣ тадбирҳо амалӣ шуда истодаанд?

Мардум то кадом андоза ба зеҳни сунъӣ таваҷҷуҳ доранд? Ин саволест, ки дар замони муосир ва бахусус дар замоне, ки таваҷҷуҳи аҳли ҷомеаи ҷаҳонӣ ба зеҳни сунъӣ меафзояд, посух бояд дод.
Имрӯз таваҷҷуҳ ба технологияҳои рақамӣ дар миёни аҳолӣ тадриҷан меафзояд. Аммо бояд фарқ гузошт байни истифодаи одии интернет ва шабакаҳои иҷтимоӣ аз як тараф ва истифодаи мақсадноки зеҳни сунъӣ аз тарафи дигар.
Бархе аз имкониятҳои зеҳни сунъӣ тавассути барномаҳои телефони мобилӣ дастрас мебошанд. Масалан, бо ёрии чунин воситаҳо метавон матнро аз як забон ба забони дигар тарҷума кард, маълумот пайдо намуд, матн омода сохт, саволҳои таълимиро шарҳ дод ва барои иҷрои баъзе корҳои ҳаррӯза роҳнамоӣ гирифт.
Барои муайян намудани сатҳи воқеии истифодаи зеҳни сунъӣ дар ноҳияи Сангвор омӯзиши афкори сокинон, омӯзгорон, хонандагон, ҷавонон ва соҳибкорон зарур аст. Зеро то замоне ки чунин омӯзиш гузаронида нашудааст, дар бораи шумораи истифодабарандагон ва дараҷаи огоҳии аҳолӣ хулосаи дақиқ баровардан имкон надорад.
Бо вуҷуди ин, фароҳам овардани шароити мусоид барои шиносоии аҳолӣ бо технологияҳои нав метавонад қадами муҳим дар роҳи рушди саводнокии рақамӣ дар ноҳия бошад.

Яке аз соҳаҳое, ки истифодаи зеҳни сунъӣ метавонад дар он натиҷаҳои назаррас диҳад, маориф мебошад. Омӯзгорон метавонанд аз ин технология барои омода намудани маводи таълимӣ, таҳияи саволҳои санҷишӣ, шарҳи мавзӯъҳои душвор ва ҷустуҷӯи усулҳои нави таълим истифода баранд.
Барои ҷавонони ноҳияи Сангвор ин имконият махсусан муҳим аст. Зеро бо истифодаи мақсадноки интернет онҳо метавонанд аз курсҳои омӯзишии фосилавӣ баҳра баранд, забонҳои хориҷӣ омӯзанд, малакаҳои барномасозиро аз худ кунанд ва бо дастовардҳои илмӣ ва технологӣ шинос шаванд.
Албатта, зеҳни сунъӣ набояд ҷойгузини омӯзгор ё воситаи нусхабардории ҷавобҳои тайёр гардад. Вазифаи асосии он кумак ба омӯзиш, рушди тафаккури мустақилона ва васеъ намудани ҷаҳонбинии хонандагон мебошад. Аз ин рӯ, омӯзиши тарзи дуруст ва масъулонаи истифодаи он дар муассисаҳои таълимӣ аҳамияти калон дорад.
Бо вуҷуди ин, зеҳни сунъӣ набояд сарчашмаи ягонаи маълумот бошад.

15-уми октябр дар ноҳияи Сангвор Ҷашни Меҳргон бо тантанаи вижа  ва иштироки намояндагони мақомоти ҳифзи ҳуқуқ, мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатӣ, роҳбарони ташкилоту муассисаҳо, фаъолон ва сокинони ноҳия таҷлил гардид.

Чорабинӣ бо намоиши маҳсулоти кишоварзӣ ва дастовардҳои меҳнатии деҳқонон ҷараён гирифта, бозгӯкунандаи ҳосили заҳмат, баракати замин ва самараи меҳнати софдилонаи кишоварзон буд. Дар ин рӯз гӯшаҳои намоишӣ бо навъҳои гуногуни маҳсулоти кишоварзӣ оро ёфта, дастархонҳои идона бо анвои меваю сабзавот ва дигар маҳсулоти дастранҷи деҳқонон ҳусни тоза касб карданд. Ҳар як намоишгоҳ гӯё достони саховати замин ва заҳмати мардуме буд, ки бо меҳнати ҳалол ризқу рӯзии ҷомеаро таъмин менамоянд.

Зимни баргузории чорабинӣ намояндаи мақомоти иҷроияи ҳокимияти давлатии ноҳия дар суханронии худ таъкид кард, ки бо ташаббус ва дастгирии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, ҷашну суннатҳои бостонии миллати тоҷик эҳё гардида, имрӯз ба василаи муҳими арҷгузорӣ ба таъриху фарҳанг, анъанаҳои миллӣ ва тарбияи насли ҷавон дар рӯҳияи эҳтиром ба арзишҳои ниёгон табдил ёфтаанд.

Дар ҷаҳони муосир муборизаҳои сиёсӣ на танҳо дар майдони интихобот, муассисаҳои давлатӣ ва минбарҳои расмӣ, балки дар шабакаҳои иҷтимоӣ, расонаҳои интернетӣ ва фазои иттилоотии берун аз кишвар низ идома доранд. Тоҷикистон низ аз ин равандҳо дар канор нест. Бархе аз мухолифони ба қавли эшон сиёсӣ, ба монанди Муҳаммадиқболи Садриддин ва Манучеҳри Кӯҳистониву дигар ҳаммаслакони онҳо, ки берун аз кишвар зиндагӣ мекунанд, тавассути барномаҳои интернетӣ, навиштаҳо ва изҳороти худ ба масъалаҳои сиёсӣ ва иҷтимоии Тоҷикистон дахолат менамоянд.

Дар чунин шароит саволҳои муҳим ба миён меоянд: ҳадафи аслии ин гуна фаъолиятҳо чист? Чаро онҳо як Тоҷикистони оромро ба иғво  кашидан мехоҳанд? Ё чаро барои тағйир додани вазъи сиёсӣ гӯё мушкилоти мардумро мехоҳанд ҳал созанд? Дар ҳоле, ки худ ғарқи мушкилотанд, дар кишвари аҷнабӣ... Ё чарои дигар ин аст, ки  ин хоинон барои манфиатҳои шахсиашон ва “ҳисобот”-ҳои навбатӣ дар пеши хоҷагонашон аз худ “мухолиф-лидер”-ҳои сиёсӣ метарошанд, то ҷавононро бо ҳар роҳу восита роҳгум созанд ва бар зидди давлат шӯронанду  даст ба қудрат баранд.