Оила пояи асосии ҳар як ҷомеа мебошад. Ин маконест, ки инсон нахустин дарсҳои муҳаббат, меҳрубонӣ ва масъулиятро фаро мегирад. Дар оғози ҳаёт, маҳз дар доираи оила инсон забонро меомӯзад, ахлоқро дарк мекунад ва асосҳои муносибат бо дигаронро мефаҳмад.

    Оила на танҳо муҳити гарм ва амн барои рушду инкишофи фарзандон аст, балки асоси тарбияи наслҳои оянда низ ба шумор меравад.
    Волидайн, ҳамчун намунаи ибрат, бо рафтор ва гуфтори худ таъсири бузург ба фарзандон мерасонанд. Муҳаббати беқайд ва дастгирии ҳамешагӣ дар оила ба инсон қувват мебахшад, то бо мушкилот рӯ ба рӯ шавад ва дар зиндагӣ муваффақ гардад.
    Оилаи солим ҷомеаи солимро месозад. Агар дар оила муҳаббат, эҳтиром ва ҳамдигарфаҳмӣ ҳукмфармо бошад, фарзандон низ ин арзишҳоро аз худ намуда, онҳоро ба ҷомеа интиқол медиҳанд. Аз ин рӯ, нигоҳубин ва мустаҳкам намудани оила, масъулияти ҳар як узви он ва ҳамзамон ҷомеа мебошад.
    Ҳамин тавр, метавон гуфт, ки оила аввалин мактаби зиндагӣ аст, ки инсонро ба роҳи дуруст роҳнамоӣ мекунад. Ба қадри оила расидан ва барои мустаҳкамии он кӯшидан қарзи ҳар яки мост.
 
БАФОЗОДА САДОРАТ
Муовини раиси ноҳияи Сангвор
    Ҳар як фарди худогоҳ ва ватандӯст бояд дар ҳифзи нигоҳдории якпорчагии ватан, ягонагии ҷуғрофӣ ва сиёсии кишвар, дифои сулҳу оромӣ, истиқлолу Ваҳдати миллӣ масъулиятшинос бошад. Моро лозим аст, то ин ки Ваҳдати миллиро пос дошта, ба қадри ин неъмати бебаҳову муқаддас бирасем ва ҷавонони ватандӯсту хештаншиносро тарбия намоем, ки дар оянда ин гавҳари ноёбро ҳифзу эҳтиёт намоянд.
     Мо бояд имрӯз шукрона аз он кунем, ки дар фазои сулҳу ороми Тоҷикистони азизамон зиндагӣ дорем. Ҷавонони кишваро, ки насли ояндаи миллат, пешбарандаи ҷомеа мебошанд, зарур аст сулҳу субот, ваҳдату ягонагии кишварамонро монанди гавҳараки чашм аз ҳама таҳдидҳо эҳтиёт намоянд.
    Қобили қайд аст, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон то имрӯз чандин конфронсу ҳамоишҳои сатҳи баландро бо мақсади мубориза бар зидди терроризм ташкилу баргузор намудааст ва ҳамеша дар саргаҳи муборизони ин вабои номатлуби замон қарор дорад. Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар бораи ин зуҳуроти номатлуб чунин иброз намудаанд: «Имрӯз терроризм ва экстремизм ҳамчун вабои аср ба амнияти ҷаҳон ва ҳар як сокини сайёра таҳдид карда, барои башарият хатари на камтар аз силоҳи ядроиро ба миён овардааст».

    Хиёнат ба давлату миллат бахшиданӣ нест. Хоинон ҳамеша бо дассисаву таблиғоти хатарнок роҳу воситаеро ҷустуҷӯ мекунанд, ки ба субботи ҷомеа халал ва хатар эҷод кунанд.  Аммо, як ибораи мардумӣ аст, ки «саг меҷакаду корвон бо роҳаш меравад».

     Оре, хонандаи азиз!  Медонед, ки гап дар бораи кӣ меравад? Гап дар бораи Шарофиддин Гадоев,  воқеан гадову гадоевҳои дайдуи нокому номурод. Бо аккоси ин сагон ҳеҷ ҳадафи нопокашон сомон наёфт, барор нагирифт. Дар кишварҳоидигар паноҳгоҳ наёфтанд, Онҳо агарчӣ аз худ паноҳандаи сиёсӣ  ном мебаранд, аммо  на танҳо ба Тоҷикистони тозаистиқлоли мо хатарноканд, балки ба дигар кишварҳо низ чун «ангушти зиёдатӣ» ҷойгоҳ намеёбанд.

     Ҳамин аст, ки Шарофиддин Гадоев барои макони зисташро иваз  кардан, сафари Афғонистон кардааст.

     Хонандаи азиз, ба худ савол медиҳед, ки чаро ба дигар ҷо неву ба Афғонистон?!

     Ба ҳамон Афғонистоне, ки дар он ҷо террорист омода мекунанд….

     Ба ҳамон Афғонистоне, ки дар он ҷо мардумаш овораву сарсонанду ташнаи сулҳ…

    Ба ҳамон Афғонистоне, ки мардумаш аз гуруснагӣ ҷон мефурӯшанду имон….

     Ҳамон Афғонистоне, ки садои зан-модаронро ҳаром донистаанд, Ҳамон модароне, ки ба гӯши наслҳо алла мегӯянду онҳоро дар домони муҳаббаташон ба воя мерасонанд…