Дар ҳар давру замон ҳастанд фарзандони нохалафе, ки боиси ашкрезии модарон мегарданд. Ба ёд биёрем чанги таҳмилии шаҳрвандиро, ки фарзандони бешуури ин ватан, фирефтаи найранги душман гардида, даст ба хуни бародари хеш заданд ва ба амнияти давлату миллат халал ворид карданд. Вале, акнун ҳар шахси худогоҳ ва худшинос ҳаргиз ба чунин рафтору кирдор роҳ намедиҳад. Бале! Роҳ намедиҳанд, ки шахсони бегона ба сарзамини ӯ сангпартоӣ намоянд ва ба арзишҳои миллӣ халал расонанд.

Мутаассифона, дар баъзе ҳолатҳо нафароне пайдо мешаванд, ки аз рӯи кирдор ва андешаи худ ба номи миллат иснод меоранд. Онҳо зери таъсири афкори ифротӣ ва манфиатҳои шахсӣ ё барои ба даст овардани мансабу манфиати муваққатӣ мекӯшанд суботи ҷомеаро халалдор созанд.

Дар тӯли таърихи инсоният хурофот ҳамчун падидаи иҷтимоӣ ҳамеша вуҷуд дошт. Ҳарчанд баъдан  илму технология рушд ёфта, сатҳи маърифат баланд шуда, дар баъзе қишрҳои ҷомеа то ҳол боварҳои беасос ва хурофотпарастӣ ҷой доранд. Ҷомеашиносон бар он назаранд, ки хурофот на танҳо масъалаи эътиқоди шахсӣ, балки як мушкили иҷтимоӣ ва фарҳангӣ мебошад.Ба ақидаи ҷомеашиноси маъруф Эмил Дюркгейм, хурофот бештар дар касоне рушд мекунад, ки дар онҳо ноустувории иҷтимоӣ, сатҳи пасти маърифат ва камбуди иттилооти илмӣ вуҷуд дорад. Дар чунин ҳолат инсон мекӯшад бо такя ба боварҳои беасоси мардумӣ  маъно диҳад ва худро аз тарсу изтиробҳои равонӣ эмин созад.

Сотсиологҳо таъкид мекунанд, ки хурофотпарастӣ аксаран дар шаклҳои гуногун зоҳир мешавад. Бовар ба фолбинӣ, сеҳру ҷоду, таъбирҳои беасоси хоб, нишонаҳои хаёлӣ ва рад кардани табобати илмӣ. Ба гуфтаи ҷомеашиноси муосир Питер Бергер, чунин боварҳо инсонро аз тафаккури интиқодӣ дур карда, ӯро ба вобастагии равонӣ гирифтор месозанд.

Дастгоҳи раиси ноҳия

1.Сармутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо

2.Мутахассиси шуъбаи ташкилӣ ва кор бо кадрҳо

3.Мутахассиси пешбари шуъбаи рушдӣ иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа

4.Мутахассиси шуъбаи рушдӣ иҷтимоӣ ва робита бо ҷомеа

 

Воҳидҳои сохтори мақомоти иҷроияи

ҳокимияти давлатии ноҳия

Гоҳо инсонҳо содабоварона ба зоҳири касон вобаста аз ҳарфзаданҳо ва баёни андеша, бехабар аз воқеияти зотиву ҷавҳарияш баҳо дода, гумон мекунанд, як нафарест, ки воқеан донишманд, соҳибтафаккур ва инсони вораста....

Мутаассифона, ин ҳолат дар бештари мавридҳо танҳо як сароб ва бардошти дурӯғин аз асли эшон аст. Вақте воқеияти зиндагонӣ, ахлоқ, ҳадафҳо ва чеҳраи аслашонро ошкор менамоӣ, дармеёбӣ, ки бадсиришттарин нафарони чандчеҳраанд.

Ин нафарон хешро бо пулу минбари барояшон гузоштаи сарпарастонашон дар шабакаҳои иҷтимоӣ чунон вонамуд месозанд, ки гӯё «гаҳвораашон аз осмон фуруд омада бошад». Он қадар хешро «ҳамадону хирадманд» нишон медиҳанд, ки гӯё беназиранду ҳеҷ кас аз бани башар дар баробари онҳо вуҷуд надорад.

Яке аз чунин шахсони «ангуштшумор»-и ҳамадон, ки фаъоли шабонарӯзии шабакаҳои иҷтимоӣ ба ҳисоб рафта, дар ҳама масоил хешро «алломаи замон» нишон медиҳад ва гӯё дар баробари камтарин амали ноадолатона сабраш ба сар меояд ва доду бедодро роҳандозӣ менамояд, Муҳаммадиқболи Садриддин ба ҳисоб меравад. Дар гӯишҳояш, оёту ҳадис меорад ва аз номи Худову Паёмбар ба мардумон панд медиҳад....