ТЕРРОРИЗМ - ХАТАРИ ОЯНДАСӮЗИ ҶОМЕА
- Просмотров: 129
Вазъи ҷаҳони имрӯза моро маҷбур мекунад, ки бештар аз гузашта ҷавонони худро огоҳ кунем. Махсусан, дар ин замони бархӯрди манфиатҳои миллату халқҳои гуногун бояд ҳар модару падар ба тарбияи фарзандон диққати махсус равона кунад.
Гурӯҳҳову ҳаракатҳои гуногун ҳамчун абзори иҷрокунандаи амал, аз қишри осебпазири ҷомеа, ки аз донишҳои динию дунявӣ бебаҳраанд истифода мекунад.
Тадқиқоти олимони ҷаҳон нишон медиҳад, ки мағзшӯйӣ комил метавонад инсонро ба корҳои касифе такон диҳад, ки инсони солимақл аз шуниданаш ҳатто ба ларза биёяд.
Пас мо бояд дар муқобили мушакҳои ҳамлаҳои зеҳнии ҳадафмандона падофанди худро дошта бошем. Мо бояд тафаккури ҷавононро таҳаррук бахшида, то он манзил расонем, ки аз хавфи чунин хатарҳои рӯзафзун эмин бошанд.
Ҳангоме ки наврас дар оила рафтору гуфтори хонаводаро мебинад, то як андоза рафторҳои ояндааш ба онҳо наздик мешавад. Агарчи баъзе ҳолатҳои истисноӣ ҳам ҳаст, аммо ин тарбияи оила ҳамоно дар нигоҳдории андеша, ҳувият, фарҳанг, шахсият, тасмимоти сиёсӣ, рафторҳои инсон дар мақоми аввал аст. Вижагиҳои инсони инсондӯсту худогоҳро бузургони мо ба ин шакл баршумурдаанд. Камол он аст, ки аз худ бошӣ огоҳ, Чӣ дар хилват, чӣ дар саҳро, чӣ дар роҳ. Қадами аввали мо дар беҳсозии вазъи кунунӣ ин ҳарчи бештар огоҳ кардани мардум, махсусан ҷавонон аз вазъи кунунии ҷамъияти инсонии олам мебошад. Падидаи номатлуби терроризм, ки имрӯз ба мисли алафҳои нолозим дар полизи инсоният давидааст, ҳамаро бояд нигарон кунад.
Аз ҳама пеш ҳамаи мо ба наздикони худ бояд огоҳӣ расонем, ки аллакай гурӯҳҳои манфиатҷӯ чангакҳои худро партофтаанд ва интизори сайди навбатии худ ҳастанд. Дар ҳалли ин мушкил бояд мо ҳама саҳмгузорӣ кунем, чӣ тавре, ки шоир гуфтааст: Кори замона хуб ба як тан намешавад, Бо як чароғ деҳкада равшан намешавад.
Аз як гиребон сар баровардани мо роҳи муваффақиятҳоро дар ин кор бароямон ҳамвор мекунад. Дастурамали асосии мо бояд дар ин раванд, муборизаи оштинопазир ба андешаҳои ғалат, ҳимояи арзишҳои миллӣ, истифода кардани мероси фарҳангию таърихие, ки аз ниёгонамон боқӣ мондааст, фароҳам овардани як фазои иттилоотии муътадил, беҳтар намудани маданияти ҷавонон, имконияти рушдёбӣ додан ба наврасон, таблиғу тарғиб кардани андешаҳои миллӣ, паҳн намудани афкоре, ки ба созандагӣ даъват мекунад ва фароҳам овардани ҷойҳои корӣ мебошад.
Страница 1 из 12